అడవి గోగు మందహాసం...

నేటి మేటి కవిత

ఆకు లేని కొమ్మలపై

అడవి గోగు పువ్వు ఒంటరిగా విరుస్తుంది.

నీడ లేదు.

తోడు లేదు.

చప్పట్లు లేవు.

అయినా అది పూస్తుంది.

ఎండ దహిస్తుంటుంది

గాలి వణికిస్తుంటుంది,

కాలం పరీక్షిస్తుంటుంది —

కానీ తన స్వభావాన్ని

అది విడిచిపెట్టదు.

సౌకర్యం కోసం ఎదురు చూడదు.

పరిస్థితులను నిందించదు.

ఎవరు ఉన్నారు, ఎవరు వెళ్లిపోయారు అని లెక్కించదు.

అది కేవలం విరుస్తుంది —

తన ధర్మాన్ని ఆచరిస్తుంది.

మనిషి జీవితమూ అంతే.

బంధాలు దూరమవుతాయి.

ఆధారాలు కరిగిపోతాయి.

ప్రపంచం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమవుతుంది.

ఆ నిశ్శబ్దంలో

బయట చేతులు వెతకడం కాదు —

లోపలి వెలుగును మేల్కొలపడం నేర్చుకోవాలి.

అడవి గోగు మనకు చెబుతుంది —

జీవితం ఎప్పుడూ సమానంగా తోడ్పాటు ఇవ్వదు అని..

కొన్ని యుద్ధాలను మనమే ఒంటరిగా పోరాడాలి అని...

పరిస్థితులు ఎండలా మండినా,

కాలం కఠినంగా మారినా,

పెదవులపై చిరునవ్వు ఉండటం

కష్టాలు లేవన్నది కాదు —

కష్టాల మధ్య మనసు నిలకడగా వుందనడమే .

అడవి గోగు ఋతువు క్రూరమని తన రంగు కోల్పోదు.

ఒంటరిగా ఉందని తన అందాన్ని తగ్గించుకోదు.

దాని పాఠం సులభం… కానీ ఆధ్యాత్మికం —

పరీక్షల మధ్య పరిమళించు.

వేదన మధ్య వెలిగిపో.

వదిలివేయబడినా విచలితం అవకు అని

Dr M Govindaraja Bhaskar. Veterinarian, Trekker and Nature enthusiast, Tirupati.