ఇంటర్ ఫలితాల షాక్… యువజీవితాల ముగింపు ?

ఒక గది మూసుకుపోతుంది. ఒక కుర్చీ ఖాళీగా ఉంటుంది. ఒక పేరును పిలిచే శబ్దం ఇక వినిపించదు. ఒక మార్క్ తక్కువైంది…ఒక ర్యాంక్ దూరమైంది…ఒక పరీక్ష తప్పింది…అంతేనా? అంతే—ఒక జీవితమే ముగిసిపోవడానికి ? ఈ ప్రశ్నను మనం నిజంగా మనస్పూర్తిగా అడిగామా?

ప్రతి ఫలితాల సీజన్‌లో వార్తల్లో ఒకే రకం వాక్యాలు తిరుగుతుంటాయి— విద్యార్థి ఆత్మహత్య…ఫలితాల నిరాశ…కుటుంబం షాక్‌లో … మనం చదువుతాం… ఒక్క క్షణం బాధపడతాం… తర్వాత మళ్లీ మామూలు జీవితంలోకి వెళ్లిపోతాం. కానీ ఆ ఒక్క లైన్ వెనుక— ఒక పిల్లవాడి అంతర్గత యుద్ధం ఉంది. తనపై తనకే నమ్మకం కోల్పోయిన క్షణం ఉంది. ఎవరికీ చెప్పలేని ఒంటరితనం ఉంది. ఇక నేను అవసరం లేనివాడిని” అనే ప్రమాదకరమైన ఆలోచన ఉంది. ఇది ఒక్కో విద్యార్థి తీసుకున్న వ్యక్తిగత నిర్ణయం కాదు.ఇది ఒక పెద్ద వ్యవస్థ—మన విద్యా విధానం, మన కుటుంబ ఆశలు, మన సమాజపు అంచనాలు—ఇవి అన్నీ కలిసి నిర్మించిన ఒక మానసిక ఒత్తిడి వల.ఆ వలలో చిక్కుకున్నప్పుడు,ఒక చిన్న ఫలితం కూడా ఒక పెద్ద తీర్పుగా అనిపిస్తుంది.ఒక చిన్న వైఫల్యం కూడా జీవితాంతం ముద్రగా కనిపిస్తుంది. అప్పుడు సమస్య ఫలితాల్లో లేదు… సమస్య మనం ఫలితాలను చూసే విధానంలో ఉంది. ఒక పేపర్‌పై ఉన్న సంఖ్యలు, ఒక యువజీవితాన్ని తీర్పు చెప్పే స్థాయికి ఎలా వచ్చాయి? అది మనం నిర్మించిన కథ. అది మనం నమ్మించిన భ్రమ. ఇప్పుడు ఆ భ్రమ—ప్రాణాల్ని తీసుకుంటోంది.

భారతదేశంలో ప్రతి సంవత్సరం వేలాది విద్యార్థులు ఆత్మహత్యలకు పాల్పడుతున్నారు. ఈ గణాంకాలు చూస్తే ఇది ఒక సైలెంట్ పబ్లిక్ హెల్త్ క్రైసిస్‌గా మారిందని అర్థమవుతుంది.రోజుకు సగటున 30కి పైగా విద్యార్థులు ప్రాణాలు కోల్పోవడం అంటే—ప్రతి రోజు ఒక తరగతి గది ఖాళీ అవుతున్నట్టే.తెలంగాణలో ప్రత్యేకంగా, ఫలితాల సమయంలో ఈ సంఘటనలు ఎక్కువగా నమోదవడం గమనించదగ్గ విషయం. అంటే పరీక్ష ఫలితం అసలు సమస్య కాదు; అది కేవలం ఒక స్పార్క్ మాత్రమే. లోపల పెరిగిన ఒత్తిడి ఆ రోజు బయటపడుతుంది.

మన సమాజం విద్యను అభివృద్ధి సాధనంగా కాకుండా, ర్యాంకుల పోటీగా మార్చేసింది.

చిన్నప్పటి నుంచే పిల్లలకు ఒకే సందేశం అందుతుంది— మంచి మార్కులు తెచ్చుకో, లేకపోతే నీకు విలువ ఉండదు. ఇది ఒక ప్రమాదకరమైన మైండ్‌సెట్‌ను తయారు చేస్తుంది. మార్కులు = వ్యక్తిత్వం, ఫెయిల్యూర్ = అవమానం. ఈ భావనతో పెరిగిన విద్యార్థి, ఒక పరీక్షలో విఫలమైతే దాన్ని తాత్కాలిక తప్పిదంగా చూడలేడు. అతను “నేను ఓడిపోయాను” అని కాదు—“నేను పనికిరానివాడిని” అని నమ్ముతాడు. ఇదే మానసిక పతనానికి మొదటి అడుగు.

ఆత్మహత్య ఒక క్షణిక నిర్ణయం కాదు, అది క్రమంగా జరిగే మానసిక కూల్చివేత.

విద్యార్థి ఆలోచనల్లో ఈ మార్పులు కనిపిస్తాయి, తన విలువను పూర్తిగా ఫలితాలకు కట్టిపడేయడం

నిరాశను అతిశయంగా అనుభవించడం (“ఇక అంతే”) సమాజపు తీర్పు భయం, ఒంటరితనం (“నన్నెవ్వరూ అర్థం చేసుకోరు”), ఈ నాలుగు దశలు కలిసినప్పుడు, మెదడు వాస్తవాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటుంది.

అప్పుడు “సమస్యకు పరిష్కారం”గా మరణం తప్పుగా కనిపిస్తుంది.

కుటుంబం లో తల్లిదండ్రులు మంచిదే కోరుకుంటారు. కానీ పోలికలు, ఆశలు, నిరాశ వ్యక్తీకరణ—ఇవి పిల్లలపై ఒత్తిడిని పెంచుతాయి. కోచింగ్ కల్చర్ లో రోజుకు 12–14 గంటల చదువు, వరుస టెస్టులు, విశ్రాంతి లేకుండా నడిచే రొటీన్—విద్యార్థిని యంత్రంలా మార్చేస్తోంది. సమాజం & మీడియాలో సక్సెస్ స్టోరీలు మాత్రమే కనిపిస్తాయి. ఫెయిల్యూర్ కనిపించదు. దీంతో విద్యార్థికి ఒక భ్రమ కలుగుతుంది—“అందరూ గెలుస్తున్నారు… నేను మాత్రమే ఓడిపోయాను.ఒక ఫలితం జీవితాన్ని నిర్ణయించదు. అది ఒక దశ మాత్రమే. చరిత్రలో చాలా మంది విజయవంతులు మొదట విఫలమయ్యారు. ఫెయిల్యూర్ అనేది ముగింపు కాదు—దిశ మార్చే సూచన. మరణం ఎప్పుడూ పరిష్కారం కాదు.అది తాత్కాలిక సమస్యకు శాశ్వత ముగింపు మాత్రమే.

ఈ సమస్యకు వ్యక్తిగత పరిష్కారం సరిపోదు. వ్యవస్థ స్థాయిలో మార్పు అవసరం,ఫలితాల రోజును “మెంటల్ హెల్త్ అలర్ట్ డే”గా చూడాలి, ప్రతి విద్యాసంస్థలో కౌన్సిలింగ్ తప్పనిసరి చేయాలి.హెల్ప్‌లైన్లు యాక్టివ్‌గా ఉంచాలి,ఫెయిల్ అయిన విద్యార్థులకు వెంటనే మార్గదర్శనం ఇవ్వాలి.తల్లిదండ్రులకు అవగాహన కార్యక్రమాలు నిర్వహించాలి. పోలికల సంస్కృతిని తగ్గించాలి.అదే సమయంలో, విద్యా విధానంలో కూడా మార్పు అవసరం. ఒక్క పరీక్షతో భవిష్యత్తు నిర్ణయించకూడదు,నిరంతర మూల్యాంకనం అమలు చేయాలి,విద్యార్థులకు భావోద్వేగ నైపుణ్యాలు నేర్పాలి, ఇప్పుడే మారాలి, తెలంగాణలో పెరుగుతున్న విద్యార్థి ఆత్మహత్యలు ఒక క్లియర్ వార్నింగ్. ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు—ఒక ట్రెండ్. ఈ రోజు ఆగకపోతే, రేపు ఇంకా ఎక్కువ ప్రాణాలు కోల్పోతాం. విద్యార్థి బలహీనుడు కాదు. అతన్ని బలహీనంగా భావించేలా చేసినది మన వ్యవస్థ. అందుకే మారాల్సింది విద్యార్థి కాదు—మన ఆలోచనా విధానం. మార్కులు పెంచడం కాదు… మనసులు కాపాడటం నేర్చుకోవాలి.